😦 ერთმა მოსწავლემ ჩემს ქალიშვილს და სკოლის ბევრ სხვა მოსწავლეს აბულინგებდა, ისევე როგორც მისი დედა აკეთებდა ამას მაშინ, როცა ჩვენ ჯერ კიდევ სკოლაში ვიყავით: ამიტომ გადავწყვიტე მისთვის კარგი გაკვეთილი მესწავლებინა, რომ ეს ოჯახი თავის ადგილას დამედგინა.
ერთ დღეს ჩემი ქალიშვილის სკოლის დირექტორმა ყვირილით დამირეკა: „თქვენმა ქალიშვილმა სხვა მოსწავლეს დაარტყა.“
ეს ძალიან გამიკვირდა, რადგან ჩემი ქალიშვილი ნიჭიერი, ძალიან მშვიდი მოსწავლეა და სკოლაში არასდროს ჰქონია პრობლემა.
ვუპასუხე, რომ მასთან დავილაპარაკებდი, რათა გამეგო რა მოხდა. როდესაც სახლში დაბრუნდა, მან უკვე იცოდა, რომ საქმის კურსში ვიყავი და მითხრა: „დედა, არაფერს ვნანობ.“
შემდეგ ამიხსნა, რომ ეს გოგო სხვა მოსწავლეებს აბულინგებდა და მათ საკვებსაც კი იპარავდა. როდესაც ჩემმა ქალიშვილმა სთხოვა შეჩერება, მან პირველად თავად დაარტყა.
„რა ჰქვია?“ — ვკითხე.
„ლუსი ნაინსი“
გამაჟრჟოლა. ეს იყო იგივე სახელი, რაც ჩემს ყოფილ მჩაგვრელს ერქვა. ის წლების განმავლობაში მათენებდა სკოლაში. ახლა კი მისი ქალიშვილი იგივეს აკეთებდა.
ამჯერად გადავწყვიტე დავიცვა ჩემი ქალიშვილი და ბოლოს მათ ოჯახს თავისი ადგილი მივუჩინო.
სრული ტექსტი პირველ კომენტარშია 👇👇👇.
მეორე დღეს ოფიციალური შეხვედრა მოვითხოვე დირექტორთან და ლუსის მშობლებთან.
სკოლამ შიდა გამოძიება დაიწყო და ორივე მხარეს ცალ-ცალკე მოუსმინა.
მალევე მასწავლებლებმა დაადასტურეს, რომ რამდენიმე მოსწავლე თვეების განმავლობაში იგივე ჩაგვრას განიცდიდა.
ჩემი ქალიშვილი იმ მომენტში ემოციურად მოქმედებდა, თუმცა მისი საქციელი მაინც მიუღებელი იყო.
თავის მხრივ, ლუსი თავის ქცევებთან დაკავშირებით შეეჯახა რეალობას და განათლებრივი მხარდაჭერის პროგრამაში ჩასვეს.
დირექტორმა გადაწყვიტა, რომ ძალადობა არ უნდა გაეჩუმებინათ და ორივე ბავშვისთვის საგანმანათლებლო ზომები დააწესა.
რამდენიმე მედიაციის შემდეგ, ზედამხედველობითმა საუბარმა მათ შორის პირველი შერიგებისკენ ნაბიჯი გადადგა.
სკოლიდან გამოსვლისას მივხვდი, რომ შვილის დაცვა არ ნიშნავს შურისძიებას, არამედ ნიშნავს ქმედებას, რომელიც სკოლაში ბულინგის ციკლს სამუდამოდ შეაჩერებს.
