😯 ყოველ პარასკევ საღამოს ვხედავდი ახალგაზრდა ქალს, რომელიც ავტობუსის გაჩერებაზე იჯდა საქორწილო კაბაში გამოწყობილი. ხალხს ის გიჟი ეგონა, მაგრამ როცა ბოლოს და ბოლოს გადავწყვიტე მასთან დალაპარაკება, მისი ისტორიის მოსმენამ გული გამიტეხა.
ერთ პარასკევ საღამოს, სამსახურიდან დაბრუნებისას, შევნიშნე ახალგაზრდა ქალი, რომელიც ავტობუსის გაჩერებაზე იჯდა საქორწილო კაბაში. მეჩქარებოდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, მან ჩემი ყურადღება მიიპყრო. მთელი გზა მასზე ვფიქრობდი და ვერ ვწყვეტდი ფიქრს, რა შეიძლებოდა დამართოდა.
შემდეგ, მომდევნო პარასკევს, ისევ დავინახე. ასე კი, მთელი ერთი თვის განმავლობაში, ყოველ პარასკევს ის იმავე გაჩერებაზე იჯდა, იმავე საქორწილო კაბით და ტიროდა.
ხალხს ის გიჟი ეგონა. ზოგი გვერდით ჩავლით იცინოდა, ზოგი ფარულად უღებდა ფოტოებს, მაგრამ ის არავის ელაპარაკებოდა.
ერთ დღეს ბოლოს და ბოლოს გადავწყვიტე მასთან მისვლა. მის გვერდით დავჯექი და შევამჩნიე, რომ ხელები ოდნავ უკანკალებდა.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში ჩუმად ვისხედით. შემდეგ ნაზად ვკითხე:
— კარგად ხართ? შემიძლია დაგეხმაროთ?
ბოლოს მან თავი ასწია და ჩემთან ლაპარაკი დაიწყო. რაც მან მომიყვა, გულს მთლიანად მიმსხვრევდა.
ამ ისტორიის გაგრძელება პირველი კომენტარის სტატიაშია 👇👇👇.
მან ხელები კაბაზე მიიჭირა და ჩურჩულით თქვა:
„იმ დღეს… ეს ჩემი ცხოვრების ყველაზე ბედნიერი დღე იყო. ჩვენ ახლახან დავქორწინდით მერიაში და ოჯახების შესახვედრად მივდიოდით აღსანიშნავად. ის მანქანას მართავდა, სულ იღიმოდა… შემდეგ კი, ზუსტად აქ, ამ ავტობუსის გაჩერების წინ, სატვირთომ წითელ შუქზე გაიარა.“
მისი ხმა გატყდა.
„დღემდე მახსოვს შეჯახების ხმა… შემდეგ კი სიჩუმე. როცა საავადმყოფოში გავიღვიძე, მითხრეს, რომ ის ვერ გადარჩა.“
ცრემლები ჩამოსდიოდა ლოყებზე, როცა ცარიელ გზას უყურებდა.
„მას შემდეგ, ყოველ პარასკევს აქ მოვდივარ, ავარიის ზუსტად იმ დროს. ეს ჩვენი პირველი საღამო იყო როგორც ცოლ-ქმრის… და ამავე დროს უკანასკნელიც.“
სიტყვები ვერ ვიპოვე. პირველად, აღარ ვხედავდი უცნაურ ქალს საქორწილო კაბაში… არამედ ადამიანს, რომლის გულიც იმ ღამით გაჩერდა იმ კაცთან ერთად, რომელიც უყვარდა.
