😯 „აი როგორ გამოიყურებიან ლუზერები! უნდა იშრომო ძალიან, რომ მასავით არ გახდე,“ თქვა ერთმა კაცმა თავის შვილს, როცა ჩემზე მიუთითებდა — ვერ წარმოედგინა, რომ რამდენიმე საათში ჩემ წინ ბოდიშის მოსახდელად იდგებოდა.
მე ვმუშაობ შემდუღებლად, რომ ვიშოვო საარსებო და ოჯახზე ვიზრუნო. ზოგჯერ, ხანგრძლივი სამუშაო დღის შემდეგ, სახლში სამუშაო ტანსაცმლით ვბრუნდები.
ერთ საღამოს, სახლში დაბრუნებამდე, სუპერმარკეტში შევედი. მიუხედავად დაბანისა, ხელებზე ჯერ კიდევ მქონდა ცხიმისა და მეტალის ლაქები, ხოლო ტანსაცმელს კვამლის სუნი ასდიოდა.
სუპერმარკეტის რიგებში ვიდექი, როცა გავიგონე, როგორ საუბრობდა ერთი კაცი ჩემზე თავის მოზარდ შვილთან:
– შეხედე მას. ასე გამოიყურებიან ადამიანები, რომლებიც სკოლას სერიოზულად არ ეკიდებიან. გინდა ასეთი გახდე?
– არა, მამა.
– მაშინ უნდა იშრომო ძალიან, რომ ასეთ წარუმატებლად არ იქცე, ვინც ჭუჭყით არის დაფარული.
გავიყინე. ყველაზე მეტად მტკივნეული იყო ის გაკვეთილი, რომელსაც ის კაცი შვილს აძლევდა: ადამიანების ღირებულების შეფასება მათი ტანსაცმლის სისუფთავით.
თავიდან მინდოდა მისთვის ამეხსნა, რომ ამ საქმით ვირჩენდი თავს, მაგრამ ჩუმად დავრჩი. იმ მომენტში არც მას და არც მე წარმოგვედგინა, რომ რამდენიმე საათში ჩემ წინ ბოდიშის მოსახდელად იდგებოდა.
სრული ტექსტი პირველ კომენტარშია 👇👇👇.
უცებ მამის ტელეფონი დარეკა.
ის გაღიზიანდა: მის ქარხანაში წარმოების ხაზი გაჩერებულიყო და ზარალი დიდი შეიძლებოდა ყოფილიყო.
ცოტა ხანში მეც მივიღე ზარი: კვების ქარხანაში კრიტიკული მილი გახეთქილიყო. მივხვდი, რომ ეს დაკავშირებული იყო.
ადგილზე იგივე კაცი დამხვდა, გაოცებული რომ მნახა.
პრობლემა ავუხსენი და შეკეთება ზუსტად დავიწყე.
სამუშაო რთული იყო, მაგრამ შედუღებამ გაძლო.
ხაზი ისევ ამუშავდა გაჟონვის გარეშე.
კაცმა ბოდიში მომიხადა.
ჩუმად წამოვედი, ჩემი საქმე ლაპარაკობდა ჩემ მაგივრად.
