😦 ჩემი ქალიშვილის გაუჩინარებიდან ერთი წლის შემდეგ, მისი საუკეთესო მეგობარი ჩემთან სახლში მოვიდა მისი ტელეფონით და მითხრა: „ნახეთ ბოლო ფოტო! მას უნდოდა, რომ გაგეგოთ, სინამდვილეში რა მოხდა, მაგრამ ეს საიდუმლოდ უნდა შეინახოთ.“
ჩემი ქალიშვილი მხიარული და კომუნიკაბელური მოზარდი იყო, მაგრამ ბოლო პერიოდში ჩემგან დაშორებული გახდა. ამბობდა, რომ ეს მისი საშინაო დავალებებისა და იმ სტრესის გამო იყო, რომელსაც ისინი იწვევდნენ.
მიუხედავად ამისა, ის მოუთმენლად ელოდა სკოლის მოგზაურობას ტბასთან. ისინი იქ სამი დღის განმავლობაში უნდა დარჩენილიყვნენ.
თავიდან ყველაფერი კარგად მიდიოდა. ის ფოტოებს მიგზავნიდა და ნამდვილად ბედნიერი ჩანდა. მაგრამ მეორე დღეს არაფერი გამოუგზავნია. როცა დავურეკე, არ მიპასუხა.
დღის ბოლოს მისმა მასწავლებელმა დამირეკა და მითხრა, რომ ის გაუჩინარდა.
მისი მეგობრების თქმით, ის გაუჩინარდა მას შემდეგ, რაც მარტო დაბრუნდა თავის კარავში. ისინი ყველგან ეძებდნენ, მაგრამ ვერ იპოვეს. მისი ნივთები კარავში დარჩა, გარდა ტელეფონისა, რომელიც დაკარგული იყო და მისი ადგილმდებარეობის დადგენა შეუძლებელი გახდა.
პოლიციამ დაუყოვნებლივ დაიწყო ძებნა, მაგრამ ის ვერასდროს იპოვეს.
ერთი წლის შემდეგ ჩემი ქალიშვილის საუკეთესო მეგობარი კვლავ მოვიდა ჩვენს სახლში. მას თან ჰქონდა ჩემი ქალიშვილის დაკარგული ტელეფონი და მითხრა:
— ნახეთ ბოლო ფოტო. მას უნდოდა, რომ გაგეგოთ, სინამდვილეში რა მოხდა იმ დღეს, მაგრამ ეს საიდუმლოდ უნდა შეინახოთ.
ჩემი ისტორიის გაგრძელება პირველ კომენტარში მოცემულ სტატიაშია. 👇👇👇
აღმოვაჩინე, რომ ლუსი შემთხვევით არ გამქრალა: მან გაიგო, რომ მისთვის დამემალა მისი შვილად აყვანისა და ნამდვილი წარმომავლობის შესახებ სიმართლე.
გულნატკენმა გადაწყვიტა წასულიყო თავისი მეგობრის დახმარებით.
გავიგე, რომ ლუსიმ იპოვა თავისი ბიოლოგიური მშობლები და მათ მოატყუა, უთხრა, რომ მე გარდაცვლილი ვიყავი, რადგან გაბრაზებული იყო და დაბრუნების ეშინოდა.
ერთწლიანი დუმილის შემდეგ მან საბოლოოდ მთხოვა, სახლში დაბრუნებულიყო.
მივხვდი, რომ ჩემი ტყუილები ჩემი დაკარგვის შიშიდან მოდიოდა, მაგრამ ამან მასაც დიდი ტკივილი მიაყენა.
ჩვენ გადავწყვიტეთ, თავიდან აგვეშენებინა ჩვენი ურთიერთობა სიმართლისა და სიყვარულის საფუძველზე.
