😲 “რატომ ითხოვავ მარილს ჩვენი მეზობლებისგან, როცა გვაქვს სახლში?” ვკითხე დედაჩემს, ცოტა დაბნეული: მისი პასუხი ძალიან გამაკვირვა.
ზოგჯერ დედაჩემი წაჰქონდა მეზობლებს მარილი. პირველად, როცა ასე მოიქცა, მეორე დღეს მე ვიყიდე მარილი და დავაბრუნე სახლში.
როდესაც გახსენი უჯრა, ვნახე რომ უკვე გვქონდა მარილი და ვიფიქრე, რომ ეს დედამ იყიდა ჩემამდე.
მეორე დღეს, როცა ის წასული იყო მეზობლისგან მარილის სათხოვნელად, მივხვდი, რომ დაბრუნებისას, მან არ გამოიყენა ის მარილი, რაც იყო წაღებული. უჯრის გახსნისას აღმოვაჩინე, რომ ისევ ბევრი მარილი გვქონდა.
დღის განმავლობაში უფრო ყურადღებით ვაკვირდებოდი და დავინახე, რომ ის არასდროს იყენებდა მარილს, რომელიც მოითხოვა. თანდათანობით უფრო მტკივნეულად გავხდი ყურადღება და ბოლოს გავიგე, რომ სინამდვილეში მას მარილი არ სჭირდებოდა.
ეს იყო პატარა ჟესტი, რომელიც ძალიან გამიკვირდა. მეკითხებოდა, რატომ აკეთებდა ამას და ვფიქრობდი, რომ ეს იქნებოდა უბრალოდ ჩვენი მეზობლების კომუნიკაციის ფორმა.
მაგრამ ჩემი დედის კარგად ცოდნით, ვიცოდი რომ თუ ის სურდა ვინმესთან საუბარი, ამას პირდაპირ გააკეთებდა. ასე რომ, ერთ დღეს ვერ შევიკავე და ვკითხე:
“რატომ ითხოვ მარილს ჩვენი მეზობლებისგან, დედა, როცა უკვე გვაქვს სახლში?”
მას რამდენიმე წამი დუმილი ჰქონდა, შემდეგ უპასუხა…
მთელი ისტორია არის პირველ კომენტარში 👇👇👇.
დედამ ღრმად ამოისუნთქა და თქვა: “შენ ხომ იცნობ ამ მეზობლებს, ისინი ძალიან ღარიბები არიან. ზოგჯერ პატარა რამეებს სჭირდებიან და მეკითხებიან.”
“ამიტომ, ზოგჯერ მათ მარილს ვთხოვ, უბრალოდ იმისთვის, რომ მათ ჰქონდეთ შესაძლებლობა, თავი სასარგებლო იგრძნონ.”
“ამიტომ, შემდეგაც, როცა მათ რამე სჭირდებათ, უფრო ადვილად მეკითხებიან.”
მე დავრჩი დუმილი.
სინამდვილეში, მეგონა რომ სიკეთე იყო იმათ დახმარება, ვისაც ეს ჭირდებოდა.
მაგრამ დედაჩემმა მომცა გაგება, რომ ნამდვილი დახმარება არის ის, რომ არ დაუშვა, რომ ისინი, ვისაც დახმარებას სთავაზობ, თავი სუსტი ან ვალდებულად იგრძნონ.
