ทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน สามีจะให้ยาสีขาวเม็ดหนึ่งแก่ฉัน และคอยดูอย่างใกล้ชิดว่าฉันกลืนมันลงไปจริง ๆ แต่วันหนึ่งฉันแค่แกล้งทำเป็นกินยา แล้วแอบนำมันไปตรวจวิเคราะห์ที่ห้องแล็บ เมื่อฉันได้รู้ความจริง โลกทั้งใบก็เหมือนถล่มลงมาตรงหน้า…

ทุกครั้งก่อนออกจากบ้าน สามีจะให้ยาสีขาวเม็ดหนึ่งแก่ฉัน และคอยดูอย่างใกล้ชิดว่าฉันกลืนมันลงไปจริง ๆ แต่วันหนึ่งฉันแค่แกล้งทำเป็นกินยา แล้วแอบนำมันไปตรวจวิเคราะห์ที่ห้องแล็บ เมื่อฉันได้รู้ความจริง โลกทั้งใบก็เหมือนถล่มลงมาตรงหน้า… 😱

ฉันแต่งงานด้วยความรัก และมั่นใจว่าเบื้องหน้าของเราจะเป็นชีวิตที่มีความสุข สามีดูเป็นคนเอาใจใส่ สุขุม และใส่ใจฉันมากเสมอ ก่อนแต่งงานเขาไม่เคยขึ้นเสียงกับฉัน มักทำเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ ให้ และพูดอยู่เสมอว่าอยากใช้ชีวิตร่วมกับฉันไปตลอดชีวิต

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน

เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ก็เห็นว่าสามีแต่งตัวเรียบร้อยและกำลังเตรียมตัวไปทำงานแล้ว ในมือของเขามีแก้วน้ำหนึ่งแก้วกับยาเม็ดสีขาวเล็ก ๆ

— อรุณสวัสดิ์ กินนี่หน่อยนะ เขาพูดอย่างใจเย็น

— นี่คืออะไร?

— แค่ยา เธอต้องกินทุกวัน

ฉันอยากถามรายละเอียดมากกว่านี้ แต่เขาเพียงยิ้มแล้วพูดซ้ำว่า

— เชื่อฉันนะ มันสำคัญ

ฉันยักไหล่แล้วกลืนยาเข้าไป

วันรุ่งขึ้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นเหมือนเดิม

และวันต่อมาก็เช่นกัน

ไม่นานมันก็กลายเป็นกิจวัตรประหลาดในทุก ๆ วัน ทุกเช้าสามีจะนำยาเม็ดสีขาวเม็ดใหม่มาให้ฉัน รอจนฉันกลืนมันลงไป แล้วบางครั้งยังขอให้ฉันอ้าปากด้วย

— แลบลิ้นให้ดูหน่อย

— นี่คุณจริงจังเหรอ? คุณไม่ไว้ใจฉันหรือไง?

— ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเธอกินมันจริง ๆ

หลังจากนั้นเขาจึงค่อยออกไปทำงานอย่างสบายใจ

แต่เรื่องไม่ได้จบเพียงเท่านั้น

ทุกวันตรงเวลาบ่ายสองโมง โทรศัพท์ของฉันจะดังขึ้น

— อยู่บ้านหรือเปล่า?

— อยู่

— ไม่ได้ออกไปไหนใช่ไหม?

— ไม่ได้ออกไป

— ดี เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว

การสนทนาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ก่อนที่เขาจะวางสายทันที

เรื่องนี้ดำเนินต่อไปหลายสัปดาห์

ตอนแรกฉันคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะความหึงหวง จากนั้นฉันก็คิดว่าสามีอาจเป็นคนที่ชอบควบคุมทุกอย่างมากเกินไป บางครั้งฉันยังรู้สึกด้วยซ้ำว่าเขากลัวจะเสียฉันไป

แต่ยิ่งเวลาผ่านไป พฤติกรรมของเขาก็ยิ่งทำให้ฉันหวาดกลัว

ทำไมเขาถึงไม่เคยอธิบายเลยว่ายาพวกนี้คืออะไร? ทำไมเขาถึงเป็นกังวลมากหากฉันกลับช้ากว่าเวลาปกติเพียงไม่กี่นาที?

ทำไมเขาถึงโทรหาฉันทุกวันตรงเวลาเดิมเป๊ะ?

วันหนึ่งฉันตัดสินใจว่าจะต้องรู้ความจริงให้ได้

เช้าวันนั้นทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม

สามียื่นยาเม็ดหนึ่งมาให้ฉัน

— กินสิ

ฉันแกล้งทำเป็นกลืนยา ดื่มน้ำตาม แล้วอ้าปากให้เขาดู

เขามองอย่างละเอียด พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วออกไปทำงาน

ทันทีที่ประตูปิดลง ฉันก็นำยาเม็ดที่แอบซ่อนไว้หลังแก้มออกมา ห่อมันด้วยกระดาษทิชชู แล้วใส่ไว้ในกระเป๋า

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันก็ไปถึงห้องแล็บเอกชนแห่งหนึ่ง

— ฉันต้องการตรวจส่วนประกอบของยานี้ค่ะ ฉันพูดกับเจ้าหน้าที่เบา ๆ

— ได้ค่ะ ผลตรวจจะพร้อมภายในไม่กี่วัน

หลายวันนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ฉันพยายามทำตัวตามปกติ ยังคงแกล้งทำเป็นกินยา แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในหัวของฉันมีแต่ความคิดที่น่ากลัวที่สุด

บางทีสามีอาจกำลังวางยาฉันอย่างช้า ๆ

บางทีเขาอาจตั้งใจทำให้ฉันอ่อนแอ

หรือบางทีเขาต้องการให้ฉันสูญเสียความทรงจำ หรือกลายเป็นคนที่ต้องพึ่งพาเขาอย่างสมบูรณ์

แต่สิ่งที่ผลตรวจเปิดเผยออกมาหลังจากนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้มาก 😳😲

เรื่องราวต่อสามารถอ่านได้ในความคิดเห็นแรก 👇

ในที่สุด ห้องแล็บก็โทรมาหาฉัน

ฉันเดินทางไปรับผลตรวจด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

แพทย์มองเอกสารอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

— คุณกินยานี้มานานแค่ไหนแล้ว?

— เกือบทุกวันตั้งแต่แต่งงานค่ะ

— ใครเป็นคนสั่งยาให้คุณ?

— สามีค่ะ

แพทย์เงียบไปครู่หนึ่ง

— นี่เป็นยาที่ออกฤทธิ์แรง ซึ่งใช้รักษาผู้ที่มีอาการป่วยทางจิตเวชรุนแรง ยาประเภทนี้ไม่ควรหยุดกะทันหันโดยไม่มีการดูแลจากแพทย์

ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างภายในตัวเย็นวาบ

— แต่… ฉันไม่เคยป่วยเป็นอะไรแบบนั้นเลยนะคะ

แพทย์มองฉันอย่างตั้งใจ

— คุณแน่ใจหรือ?

ฉันพยักหน้าเงียบ ๆ

เขาถอนหายใจอย่างหนัก

— ถ้าอย่างนั้น คุณควรไปพูดคุยกับจิตแพทย์เจ้าของไข้ของคุณ จากเอกสารที่มี การรักษาของคุณดำเนินมานานพอสมควรแล้ว

ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย

จิตแพทย์คนไหน?

เอกสารอะไร?

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

ตามที่อยู่ที่ทางคลินิกให้มา ฉันเดินทางไปถึงที่นั่นในช่วงเย็น

แพทย์สูงวัยคนหนึ่งตรวจดูประวัติการรักษาของฉันอยู่นาน ก่อนจะพูดอย่างใจเย็นว่า

— ผมรอว่าสักวันหนึ่งคุณจะมาหาผมด้วยตัวเอง

— ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาเปิดแฟ้มเอกสารหนา ๆ ออกมา

— เมื่อหลายปีก่อน คุณเคยมีอาการผิดปกติทางจิตอย่างรุนแรงหลังจากผ่านเหตุการณ์สะเทือนใจอย่างหนัก ในช่วงที่อาการกำเริบ คุณจะสูญเสียการควบคุมตัวเองอย่างสิ้นเชิง และหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณคิดว่าตัวเองไม่เคยป่วย

ฉันนั่งนิ่งไม่พูดอะไร

— เป็นไปไม่ได้…

— น่าเสียดายที่มันเป็นไปได้ การรักษาเป็นเวลาหลายเดือนให้ผลที่ดีมาก แต่การหยุดยาเป็นสิ่งที่อันตราย สามีของคุณจึงอาสารับผิดชอบดูแลให้คุณกินยาตรงเวลา

ฉันแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

— แล้วเรื่องที่โทรหาฉันทุกวันล่ะคะ?

— นั่นก็เป็นคำแนะนำจากแพทย์เช่นกัน ในช่วงที่อาการกำเริบ คุณไม่ควรถูกปล่อยให้อยู่โดยไม่มีคนดูแลเป็นเวลานาน เขาโทรมาไม่ใช่เพราะหึงหวงคุณ เขาเพียงต้องการแน่ใจว่าคุณปลอดภัยและทุกอย่างเรียบร้อยดี

ฉันกลับบ้านพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอ

ตลอดเดือนที่ผ่านมา ฉันคิดว่าสามีเป็นคนเผด็จการที่กำลังพรากอิสรภาพของฉันไป

แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับแพทย์อย่างเงียบ ๆ ในทุกวัน

ตอนเย็น สามีเดินเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ และทันทีที่เห็นใบหน้าของฉัน เขาก็รู้ว่าฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว

เขาค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ ฉัน

— เธอไปที่คลินิกมาใช่ไหม?

ฉันพยักหน้า

— แล้วทำไมคุณไม่บอกความจริงกับฉันตั้งแต่แรก?

เขาก้มหน้าลง

— เพราะหมอเตือนว่ามันอาจเป็นเรื่องที่หนักเกินไปสำหรับเธอ พวกเขาหวังว่าสักวันความทรงจำของเธอจะค่อย ๆ กลับคืนมาเอง ฉันไม่อยากหลอกเธอ แต่ฉันยิ่งไม่อยากเสียเธอไป

ฉันเงียบอยู่นาน ก่อนจะหยิบยาเม็ดหนึ่งจากบนโต๊ะขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์

— ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงทำทุกอย่างแบบนี้

เขากอดฉันไว้แน่น